به مادرم گفتم

دیگر تمام شد..

همیشه پیش از آنکه فکر کنی

                                              اتفاق می افتد...

باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم

...                                                                           

من که نبودم آن روزها...

اما هر بار و هر سال ..

انگار که یک ۲۴ بهمن ۱۳۴۵ دیگر است،برای بی قرارانت

ماندگارترین بانو !

 هر سال  این جمله را این روزها باید زمزمه کنم ..

 و امسال نیز هم:

 هنوز

 وقتی روزهای رفتنت که می شود.. در کوچه باد وزیدن می گیرد...

...

عیان نشد

که چرا آمدم .. کجا بودم..

دریغ و درد !

که غافل ز حال

                   خویشتنم ...